Monster

We hadden hem een hele tijd niet opgemerkt, het monster.
Jijzelf ook niet.
Hij was nog klein genoeg om zich te kunnen verschuilen
achter alles wat normaal leek.
Terwijl dat normaal langzaamaan steeds kleiner werd.
En hij steeds groter groeide, zich niet meer kon verbergen.

Ineens was al het normaal verdwenen.
Hing daar alleen nog maar dat inmiddels immense monster over jou heen, 
om jou heen, in jou.
Begon hij te leunen op jouw bestaan,
met een gewicht waar jij je onmogelijk nog tegen kon verzetten.
Met zijn ene klauw greep hij al jouw zelfvertrouwen, wilskracht en doorzettingsvermogen.
Terwijl hij met zijn andere klauw jouw spontane karakter, creativiteit en zelfstandigheid weg graaide.
Hij eigende zich alles toe, al jouw krachten en kwaliteiten.
En zette ze in voor eigen winst.
Het monster plunderde tot er niet veel meer overbleef dan een magere schim, een leeg omhulsel.
Een uitgeholde versie van jou.

Mijn zoon, die ik mis.

Beeld: Artiest onbekend