Heimwee naar gewoon

Soms ben ik ergens een beetje jaloers op de mensen die me sterkte wensen.
Omdat ze na het tonen van hun medeleven en het wensen van de sterkte gewoon weer door kunnen gaan met hun alledaagse zaken.
Terwijl onze wereld ondersteboven stilstaat, als een achtbaankarretje dat midden in de looping is blijven hangen en muurvast zit.
Bang om los te glippen, te vallen.
Niet wetende hoe lang dit nog zo gaat blijven, wanneer we in godsnaam weer in beweging gaan komen.

Ik mis die ontzettend gewone dingen die nu zo ver weg lijken.
Die voor anderen helemaal niet bijzonder zijn en soms zelfs irritant...

Mopperen omdat mijn kind de voorraadkast weer eens stiekem leeg snaait.
Dat hij zijn bord al bijna leeg heeft voordat ik goed en wel heb opgeschept.
Met Netflix en een bord frietjes op de bank op vrijdagavond, en dat dat super gezellig is.
Dat hij zijn boterhammen smeert voor school.
Dat hij gaat sporten en afspreekt met vrienden.
Samen een ijsje eten tijdens een avondwandeling.
Samen koken, gewoon omdat dat leuk en leerzaam is.

Ik heb heimwee naar toen.
Toen eten geen issue was, maar gewoon onderdeel van de dag.
Toen hij naar school ging.
Toen hij elke dag zat te tekenen en piano te spelen.
Toen hij leefde zoals een puber hoort te leven.
Heimwee naar gewoon.

Naar ons pre-anorexia tijdperk.

    Image: Kendell Geers