Gewoon weer eten

We hadden hem een hele tijd niet opgemerkt, het monster. Jijzelf ook niet. Hij was nog klein genoeg om zich te kunnen verschuilen achter alles wat normaal leek. Terwijl dat normaal langzaamaan steeds kleiner werd. En hij steeds groter groeide, zich niet meer kon verbergen. Ineens was al het normaal verdwenen. Hing daar alleen nog maar dat inmiddels immense monster over jou heen,  om jou heen, in jou. Begon hij te leunen op jouw bestaan, met een gewicht waar jij je onmogelijk nog tegen kon verzetten. Met zijn ene klauw greep hij al jouw zelfvertrouwen, wilskracht en doorzettingsvermogen. Terwijl hij met zijn andere klauw jouw spontane karakter, creativiteit en zelfstandigheid weg graaide. Hij eigende zich alles toe, al jouw krachten en kwaliteiten. En zette ze in voor eigen winst. Het monster plunderde tot er niet veel meer overbleef dan een magere schim, een leeg omhulsel. Een uitgeholde versie van jou. Mijn zoon, die ik mis. Beeld: Artiest onbekend

Soms ben ik ergens een beetje jaloers op de mensen die me sterkte wensen. Omdat ze na het tonen van hun medeleven en het wensen van de sterkte gewoon weer door kunnen gaan met hun alledaagse zaken. Terwijl onze wereld ondersteboven stilstaat, als een achtbaankarretje dat midden in de looping is blijven hangen en muurvast zit. Bang om los te glippen, te vallen. Niet wetende hoe lang dit nog zo gaat blijven, wanneer we in godsnaam weer in beweging gaan komen. Ik mis die ontzettend gewone dingen die nu zo ver weg lijken. Die voor anderen helemaal niet bijzonder zijn en soms zelfs irritant... Mopperen omdat mijn kind de voorraadkast weer eens stiekem leeg snaait. Dat hij zijn bord al bijna leeg heeft voordat ik goed en wel heb opgeschept. Met Netflix en een bord frietjes op de bank op vrijdagavond, en dat dat super gezellig is. Dat hij zijn boterhammen smeert voor school. Dat hij gaat sporten en afspreekt met vrienden. Samen een ijsje eten tijdens een avondwandeling. Samen koken, gewoon om...